Gujarat News 

સેવાભાવની અમર ગાથા રજુ કરતુ કાઠીયાવાડનું પરબધામ અષાઢીબીજે દેશ દુનીયામાંથી ભાવીકો માં અમરનાં શરણે શીશ ઝુકાવશે.

ભારતવર્ષનાં લોકજીવનમાં કોઇને કોઇ ઉત્સ વો/પર્વો ઉજવીને પ્રેરણા પ્રાપ્તએ કરવાની અનેરી હામ હોય છે. સમાજની સાથે ઉત્સવો/પર્વોની ઉજવણીથી મનુષ્યેનાં જીવન ઉત્સાાહ અને પ્રેરણાયુક્ત બની રહે છે. ૩૬૦ દિવસમાં એટલે કે વિક્રમ સંવંતનાં એક વર્ષમાં ભારતભરમાં અનેક ઉત્સનવોની સાથે મેળાઓ યોજાય છે. દરેક ઉત્સવ કે મેળો પોતાનો અનેરો મહિમાં વર્ણવતો હોય છે. અષાઢ માસની શુક્લ પક્ષની બીજ એટલે આમ તો આપણાં કચ્છીત માંડુઓ માટે નવલાવર્ષનો પ્રથમ દિવસ છે.પણ કાઠીયાવાડની ધરા પર ભેસાણ તાલુકાનાં વાવડી ગામ નજીક પરબ ધામમાં અમર માં અને સતદેવીદાસની સમર્પણ અને સેવાની આહલેકને ઉજાગર કરતો જીવન પ્રેરણાદાયી ઉત્સવ ઉજવાય છે. 

 

                સૈારાષ્ટ્રાનાં જુનાગઢ જિલ્લાઉમાં સંતોનાં તપોબળનાં સીંચન થયા છે. જીવનયજ્ઞની આહુતીથી આ ભુમિ પાવન બની છે. સેવા પરોપકાર,ત્યાગ અને બલીદાનનો અમર વારસો છે. ધાર્મીકતા, સદભાવના, સહિષ્ણુટતા, સંસ્કાલરીતા અને ઐાદાર્યનાં પંચશિલ મનોવલણને લઇને માનવ માનવ વચ્ચે આત્મીનયતાનાં ભાતીગળ ભરત ગુથવામાં કાઠીયાવાડ પ્રદેશ અગ્રીમ છે. અહીં આવકારો આપવાની સંસ્કાારીતા, આતિથ્યભાવનાની પરંપરા,સામાજીક ઐાદાર્યને લીધે અજાણ્યા માણસને પણ આશ્રય આપવા કાઠીયાવાડી અડધા-અડધા થઇ જાય છે. આવા ગુણીયલ પ્રદેશની સેવા પરાયણતા પરત્વે જીવન જીવી ત્યાીગ અને ધર્મનો સુમેળ સાધી ગુર્જરધરાની અસ્મીણતાને ધર્મ ધ્વજાની ફોરમને સતદેવીદાસ અને અમરમાંએ પરગણામાં વહેતી કરી હતી. 

 

          માનવીને જીવનમાં સુખ એ અનુકુળ પરિસ્થિધતી છે જ્યારે  દુઃખ એ પ્રતિકુળ પરિસ્થિવતી છે. સુખમાં હરીને કોઇ સંભારે પણ નહીં, પણ કષ્ટસ દર્દ કે સામાજીક –આર્થીક-માનસીક મુશ્કેલીમાં માનવી ઈશ્વારને યાદ કરે છે. આવા વખતે ભેસાણ નજીક પરબધામે સતદેવીદાસ અને અમરમાંનાં અંતરવાણીની સરવાણીથી માનવજીવનની અંતરવેદનાં શમે છે.      

 

            એક કીવદંતી અનુસાર છ સૈકા પુર્વે મુંજીયાસર ગામનાં પુંજાભગત અને સાજણબાઇનાં કુળમાં દેવાયત નામે દિકરાનો જન્મર થયો હતો. સમજણનાં દ્વારે પહોંચતા જ આ ઐશ્વરીય ઓલીયાએ ગૂરૂ જેરામભગતનાં આશિર્વાદથી ગરવા ગીરનારની ગોદમાં સેવાની સરવાણી વહેતી કરી હતી. ગિરીવર ગિરનારની કોતરોમાં લાખામેડી નેસ, બાબરીયો નેસ, કાળરોક નેસ, ગધેસંગ ટેકરી નેસ જેવા અનેક નાના મોટા નેસડા આવેલા હતા.પશુપાલકો-માલધારીઓ આવા નેસમાં રહી પશુપાલન સાથે જીવન નિર્વાહ કરતા હતા. આ સમયગાળામાં ક્ષય ,રક્તપીત જેવા રોગો લા ઈલાજ ગણાતા હતા. અને આ રોગને રાજ રોગ મનાતો. આવા લા-ઇલાજ રોગનાં દર્દથી પીડાતા માનવીને ગામનાં અને ઘરનાં સભ્યો એક સમયે તિરસ્કા ર કરી હડધુત કરી મુકતા,દર દર ભટકી જીવનલીલા સંકેલાય તે માટે હવાતીયા મારતો રહે,આવા માનવદેહને જ્યાં સ્વુજન તિરસ્કારથી ઘર છોડવા મજબુર કરે તેવા જીવનો એક માત્ર આધાર એટલે પરબનાં દેવીદાસ.કૃષ્ટ્રોગીઓને દેવીદાસ ભગતે સેવા સુશ્રુસા કરવાનો યજ્ઞ પરબ ખાતે નાનકડી ઝુપડી બાંધીને શરૂ કર્યો. આસ-પાસનાં ગામડા ફરીને ઝોળીમાં ટાઢા-ટુકડા રોટલા ભીખમાં માંગી લાવે અને કૃષ્ઠ  રોગીને સાથે બેસી જમાડે,અને વધે તો તે પોતે આરોગે.રોગ થી પીડીત દર્દીઓને વનસ્પાતિની દેશી ઐાષધિથી મલમ પટ્ટી કરવી.નિયમિત લીમડાનાં પાનનો લેપ કરવો, આવી સેવાનાં ભેખધારીની સેવા પરાયણતા સતત ચાલતી જ રહી. પરાધિન મનોભાવ સાથે જીવતા લોકોને શિક્ષણ કે આરોગ્યેની સવલતો તત્કાસલીન ભોગવિલાસી રાજાઓએ ક્યારેય આપી જ ન હતી. ત્યાકરે ક્ષય રક્તપીત કે કોઢ જેવા લા-ઇલાજ દર્દનાં દર્દીઓને આશરો આપે, માનસીક અને શારિરીક વેદનાને શિતળ છાંયડી બનીને શાંત્વ્નાં બક્ષે,અભ્યાગત જીવો સાથે બેસીને ભિક્ષા કાવડમાં મળેલ રૂખા-સુખા રોટલાનાં ટુકડાનાં સહારે સેવાયજ્ઞ અવિરત ચાલે.આ સેવાનાં સત્કાેર્યમાં પુત્રી સમાન અમરબાઇનો સાથ મળતા સતદેવીદાસની સેવાને બળ સાંપડ્યુ. પિતા-પુત્રીની આ બેલડીએ દુખી દર્દીની સેવા કાર્યની સુવાસ ચોમેર યેલાતી થઇ. રક્તથી હાથ પગ તરબતર હોય,શરીર લોહી-પરૂથી દુર્ગંધ મારતુ હોય તેવા વ્ય ક્તી નિર્લેપભાવે સેવા સુશ્રસા કરવી, તેનાં મનને શાંત્વનાં બક્ષવી,આવા સમયે ત્યમજેલ હડધુત હતભાગી ઈન્સાિન માટે પોતાનું માન સન્માયન કોરાણે મુકીને કાવડ ફેરવીને તેનું નિર્વાહ કરવુ એ કઠણ કાળજાનાં માનવીને પણ એ સમયની પરાધીન મનોભાવનાં ઝંઝીરો વાળા જનસમાજ વચ્ચે ખડુ કરી દે ! ! તો વિચારો આ સેવાનાં ભેખધારીની મનોહાઈત કેવી હશે.? ? 

 

વર્ષોની સેવા સરવાણી બાદ એક દિવસ કહે છે કે કુષ્ઠારોગનાં ચેપી જંતુઓએ  દેવીદાસ બાપુને અસર પહોંચાડી દીધી. બાપુએ મનોમન વિચાર્યુ કે મેં તો ભવસાગરમાં અનેકની સેવા કરી પણ મારી સેવા ન હોય. આમ માની તેણે જીવનલીલા સમાધિસ્થચ કરી લીધી. બાપુનાં સમાધિસ્થમ બન્યાપની સાથે પિતાનાં પગલે માં અમર માતાએ પણ બાજુમાં સમાધી લઇ લીધી. કહેવાય છે કે યોગસાધનાં ધારણ કરી બેઠલા દેવીદાસ બાપુની જગ્યાબએ માત્ર ફુલડાની ઢગલી જ લોકોએ નીહાળી છે. આમ સેવાની બેલડી ફુલડાની ઢગલી બનીને સારાય સંસારને સેવા પરાયણતાની પ્રેરક સુવાસ ચોમેર પ્રસરાવતા ગયા હતા. 

 

આજે છ સૈકાનાં વાણાં વાઇ ચુક્યા છે. આમ છતાં આ વાતની વારસાઇ રૂપે કાઠીયાવાડની મર્દાનાં ધરા પર આ પરગણાનાં માનવી આજેય ભુખ્યારને રોટલો,અભ્યાગતને આશરો અને દુખીયાનાં દર્દમાં સદૈવ સહભાગી બનવા તત્પર હોય છે. આથી જ કહેવાયુ છે કે "કોક દી ભુલો પડ ભગવાન તને સ્વ ર્ગ ભુલાવુ શામળા" આ વાતની ફુલડારૂપી ફોરમને પામવા દર વર્ષે અષાઢીબીજનાં પાવન પર્વે પરબધામે મોટો મેળો ભરાય છે. 

 

એક લોકવાયકા એવી પણ સાંભળવા મળે છે કે દેવીદાસ બાપુએ સમાધી ધારણ કરી તે અગાઉ ઈશ્વોરે સદેહે દેવીદાસબાપુને દર્શન દઇ કઇંક વરદાન માગવા કહ્યુ ત્યાેરે દેવીદાસ બાપુએ માત્ર એટલુંજ કહ્યુ હતુ કે હે પ્રભુ પરબની જગ્યાનાં દર્શન માત્રથી કુષ્ઠારોગી માનસીક,શારિરીક, કે સામાજીક વેદનાથી પિડાતા જીવાત્માપનાં કષ્ટય ભંજન થાય. અને મારી સમાધીનાં દિવસ એટલે કે અષાઢીબીજે અમરાત્માપઓ સાથે ગિરનાર પર બીરાજમાન સર્વે દેવોએ પરબ પધારવુ. વાયકા અનુસાર સિધ્ધો,સંતો,યોગીઓ અને અમરાત્મા્ઓનાં અષાઢીબીજે પરબધામમાં મુકામ હોય ત્યાઅરે આ પરગણાનાં મનખાદેહને પોતાનાં જીવનનું પુણ્ય ઓઢણું અચુક મળશે એ ભાવે પરબનાં પીરનાં દર્શન કરવા ચુકશે નહીં. 

 

હાલમાં જગ્યાહનાં મહંત પુજ્યપાદ કરશનદાસબાપુ સતદેવીદાસ અને અમરમાંની આજ્ઞાનુસાર ધર્મની જ્યોત અવિચળ અને ધ્વજા અખંડ ફરકતી રહે અને આવનાર  પ્રત્યેઅક દર્શનાર્થી પોતાની  આંતરવ્યાથા અને દુઃખદર્દ પરબનાં પગથીએ જ છોડી જાય તે પ્રકારે વ્યાવસ્થાઅ કરી છે. સતદેવીદાસ અને અમરદેવીદાસનાં સાચા ચીંતક બનીને સોરઠી આન-બાન અને શાન જાળવી રાખે તેવા પ્રયત્નોસ સભર અહીં ભાવીકોને ભોજન અને ઉતારની વ્યરવસ્થાે અપાય છે. ત્રણ જીલ્લાોની સિમારેખાને જોડીને આ યાત્રા સ્થોળ પ્રત્યેરક વ્ય ક્તીનાં જીવનમાં આનંદ ઉલ્લાાસ અને ઉત્સાતહનો સંચાર કરે છે. આ જગ્યાીએ સાંધ્ય આરતી ભક્તોનાં મનને ઘડીભર તમામ વ્યયથા દૂર કરી ઈશ્વ રીય દર્શન સુધીની અનુભુતિ કરાવી દે તેવી હોય છે. 

 

સર્વધર્મ સમભાવનાં શીરમોર સમી સેવાભાવ અને ત્યાયગ સાથે સમર્પણનાં આદર્શોને સિંચતી આ કાઠીયાવાડી ભોમકામાં પરબ ધામે  જીવતરનાં બે પળ વિતાવવા પ્રત્યેસક રાગી-અનુરાગીએ અવશ્ય પધારવુ જ રહ્યુ. 

 

 

     

 

 



Reported By:Jitendra J. Dave
Indian news TV